Let Us Learn About the Jain School (The Story Behind the Origin of the Tamil Ethical Text, *Naladiyar*)அறிவோம் சமணப்பள்ளி (தமிழில் நாலடியார் என்ற நீதி நூல் தோன்றிய கதை)

 There are countless Tamil literary works that have withstood the ravages of time. Many individuals, for various reasons, have visited this land where Tamil is spoken. Notable among these visitors are the Telugus, Jains, and Buddhists who arrived from the northern regions of Tamil Nadu, as well as travelers from Italy and China (including Marco Polo, Xuanzang, Faxian, and Yijing). Of these groups, the Jains arrived in the Pandya Kingdom and settled there after a famine struck the regions where they originally resided. Recognizing their intellectual eminence, the Pandya King invited them to his royal court and extended his patronage to them. Living as the King's guests,they led a simple, ascetic life. During their stay in the Pandya Kingdom, they dedicated themselves to mastering the Tamil language.  Eventually, the famine in their native land subsided. Consequently, they approached the King, informed him of their intention to return to their hometowns, and sought his permission to depart. Reluctant to part ways with such learned sages, the Pandya King earnestly pleaded with them to stay and not leave. However, one midnight, without the King's knowledge, the sages each penned a four-line Tamil verse on a palm leaf, left these leaves behind, and departed for their native lands. The following day, when the royal court convened, none of the sages appeared. The King dispatched his guards to investigate the reason for their absence. Upon their return, the guards presented a bundle of palm leaves to the King, reporting, "Your Majesty, the sages are no longer there; only these palm leaves were found lying at the site." Angered by this news, the King issued a command: "Cast these palm leaves into the river!" The guards carried out his orders precisely as instructed. Yet, the waters of the Vaigai River did not sweep the palm leaves away; instead, defying the river's current, the leaves remained stationary exactly where they had been cast. The guards immediately reported this miraculous phenomenon to the King. The King hastened to the river to witness the palm leaves for himself. Upon reaching the Vaigai and arriving at the spot where the leaves had been thrown, the King observed that—rather than being carried away by the flowing water—the palm leaves remained suspended in place, completely motionless. Upon seeing the palm-leaf manuscripts, the King observed them leaping and frolicking like fish. Astonished by this sight, he ordered that the manuscripts be retrieved. Subsequently, he had these palm-leaves organized by his court poets and compiled into a literary work titled *Naladiyar*. This is the story behind the origin of *Naladiyar*, a treatise on ethics. *Naladiyar* is one of the eighteen works belonging to the *Pathinenkilkanakku* anthology of Tamil literature.

காலத்தின் சீற்றத்தைத் தாங்கி நிலைத்து நிற்கும் எண்ணற்ற தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகள் உள்ளன. பல்வேறு காரணங்களுக்காக, தமிழ் பேசப்படும் இம்மண்ணிற்குப் பலரும் வருகை தந்துள்ளனர். அவர்களுள், தமிழ்நாட்டின் வடக்குப் பகுதிகளிலிருந்து வந்த தெலுங்கர்கள், சமணர்கள் மற்றும் பௌத்தர்கள் ஆவர்; இவர்களுடன் இத்தாலி மற்றும் சீனாவிலிருந்து வந்த பயணியரும் (மார்க்கோ போலோ, யுவான் சுவாங், ஃபா சியான் மற்றும் இ-சிங் உள்ளிட்டோர்) அடங்குவர். இக்குழுக்களுள், சமணர்கள் தாங்கள் முதலில் வசித்த பகுதிகளில் ஏற்பட்ட பஞ்சத்தின் காரணமாகப் பாண்டிய நாட்டிற்கு வந்து, அங்கேயே குடியேறினர். அவர்களின் அறிவு மேன்மையை உணர்ந்த பாண்டிய மன்னன், அவர்களைத் தனது அரசவைக்கு அழைத்து, அவர்களுக்குத் தனது ஆதரவை நல்கினான். மன்னனின் விருந்தினர்களாக வாழ்ந்த அவர்கள்,எளிமையான துறவற  வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர்.  பாண்டிய நாட்டில் தங்கியிருந்த காலத்தில், அவர்கள் தமிழ் மொழியைக் கற்பதில் தங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டனர். காலப்போக்கில், அவர்களின் சொந்த நாட்டில் நிலவிய பஞ்சம் தணிந்தது. அதன் விளைவாக, அவர்கள் மன்னனை அணுகி, தங்கள் சொந்த ஊர்களுக்குத் திரும்பும் தங்கள் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தனர்; மேலும், அங்கிருந்து புறப்பட மன்னனின் அனுமதியையும் கோரினர். அத்தகைய கற்றறிந்த சான்றோர்களைப் பிரிந்து செல்ல மனமில்லாத பாண்டிய மன்னன், அவர்கள் இங்கேயே தங்கியிருக்க வேண்டும் என்றும், நாட்டை விட்டுப் பிரிந்து செல்லக்கூடாது என்றும் அவர்களிடம் பணிவுடன் வேண்டிக்கொண்டான். ஆயினும், ஒரு நள்ளிரவில், மன்னனுக்குத் தெரியாமலேயே, அச்சமணச் சான்றோர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு பனை ஓலையில் நான்கு வரிகள் கொண்ட ஒரு தமிழ் செய்யுளை எழுதி வைத்தனர்; அந்த ஓலைகளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, தங்கள் சொந்த நாடுகளை நோக்கிப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். மறுநாள் அரசவை கூடியபோது, ​​அச்சமணச் சான்றோர்கள் எவரும் அங்கு வரவில்லை. அவர்கள் வராததற்கான காரணத்தை விசாரித்து அறியுமாறு மன்னன் தன் காவலர்களுக்கு உத்தரவிட்டான். திரும்பி வந்த காவலர்கள், பனை ஓலைகள் அடங்கிய ஒரு கட்டினை மன்னனிடம் சமர்ப்பித்து, "மன்னர் பெருமானே! அச்சமணச் சான்றோர்கள் இப்போது அங்கு இல்லை; அந்த இடத்தில் இந்தப் பனை ஓலைகள் மட்டுமே கிடந்தன," என்று தெரிவித்தனர். இச்செய்தியைக் கேட்டுச் சினமுற்ற மன்னன், "இந்தப் பனை ஓலைகளை ஆற்றில் வீசி எறியுங்கள்!" என்று கட்டளையிட்டான். காவலர்கள் மன்னனின் கட்டளையைச் சிறிதும் பிசகாமல் நிறைவேற்றினர். ஆயினும், வைகை ஆற்றின் நீர் அந்தப் பனை ஓலைகளை அடித்துச் செல்லவில்லை; மாறாக, ஆற்றின் நீரோட்டத்தை எதிர்த்துக்கொண்டு, அந்த ஓலைகள் வீசப்பட்ட இடத்திலேயே அசைவின்றி நிலைத்து நின்றன. இத்தகைய அற்புத நிகழ்வை காவலர்கள் உடனடியாக மன்னனிடம் சென்று தெரிவித்தனர். அந்தப் பனை ஓலைகளைத் தன் கண்களாலேயே காண்பதற்காக மன்னன் விரைந்து ஆற்றுக்குச் சென்றான். வைகை ஆற்றை அடைந்து, ஓலைகள் வீசப்பட்ட இடத்திற்குச் சென்ற மன்னன், ஓடும் நீரால் அடித்துச் செல்லப்படுவதற்கு மாறாக, அந்தப் பனை ஓலைகள் எவ்வித அசைவுமின்றி, அதே இடத்தில் அந்தரத்தில் மிதந்து கொண்டிருப்பதைக்கண்டு வியந்தான். அந்தப் பனை ஓலைச் சுவடிகளைக் கண்ட மன்னன், அவை மீன்களைப் போலத் துள்ளிக்குதித்து விளையாடுவதைக் கண்டு அதிசயித்தான். இக்காட்சியைக் கண்டு வியந்த அவர், அந்த ஓலைச்சுவடிகளை மீட்டெடுக்குமாறு கட்டளையிட்டார். அதனைத் தொடர்ந்து, அந்த ஓலைகளைத் தம் அவைப்புலவர்களைக் கொண்டு முறைப்படுத்தி, *நாலடியார்* என்னும் பெயரில் ஓர் இலக்கிய நூலாகத் தொகுப்பித்தார். அறநெறிகளைப் போதிக்கும் நூலான *நாலடியார்* தோன்றியதன் பின்னணியில் அமைந்த கதை இதுவேயாகும். தமிழ் இலக்கியத்தின் *பதினெண்கீழ்க்கணக்கு*த் தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள பதினெட்டு நூல்களுள் *நாலடியார்* ஒன்றாகும்.